EL POR QUÉ DE UN NUEVO BLOG

Después de abrir y mantener actualizado el blog: CENTRO VIRTUAL DE ESTUDIOS

ESPIRITISTAS Y AFINES, para la formación doctrinaria dentro de los postulados eminentemente racionalistas y laicos de la filosofía espírita codificada por el Maestro Allan Kardec que exhibe la Confederación Espírita Panamericana, a la cual nos adherimos, creímos conveniente abrir un nuevo Blog de un formato más ágil y que mostrase artículos de opinión de lectura rápida, sin perder por ello consistencia, así como noticias y eventos en el ámbito espírita promovidos por la CEPA, a modo de actualizar al lector.
Esa ha sido la razón que nos mueve y otra vez nos embarcamos en un nuevo viaje en el cual esperamos contar con la benevolencia de nuestros pacientes y amables lectores y vernos favorecidos con su interés por seguirnos en la lectura.
Reciban todos vosotros un fraternal abrazo.
René Dayre Abella y Norberto Prieto
Centro Virtual de Estudios Espiritistas y Afines "Manuel S. Porteiro".



martes, 6 de septiembre de 2011

segunda-feira, 1 de agosto de 2011

AMÉRICA ESPÍRITA - ANO XIV - N° 151 - AGOSTO 2011





Lo necesario y lo superfluo
Raúl Drubich
Secretario General de la Confederación Espirita Panamericana



          Necesario: importante e indispensable. Superfluo: innecesario, sobrante, excesivo, inútil.
Estas dos definiciones son elocuentes de por sí, no cabe ninguna duda de su antagonismo y como una  contradice de la otra. Sin embargo, en la época actual, los fenómenos derivados del consumismo y de la tecnología se las han ingeniado para confundir ambos principios y hacerlos uno.
    Así vemos que la estrategia global de esta filosofía materialista es generar un convencimiento de que gastos y adquisiciones superfluas son totalmente necesarios. Así vivimos permanentemente enfocados en “necesidades” que no lo son, como se evidencia en la compra y recompra sin solución de continuidad de elementos de consumo que muchas veces ni siquiera llegan a utilizarse. 
      Si bien es cierto que la barrera entre lo necesario y lo superfluo es relativa a cada individuo, variando de acuerdo a su posición social y su propia evaluación, también lo es que los objetivos materialistas afectan a todos por igual desviando la atención de lo verdaderamente trascendente a través de un “ruido” permanente que intenta dispersarnos cuando  no tomamos conciencia de él. Ese ruido, producto de una estimulación incesante de esta sociedad de “hiper”- consumo produce tensiones internas y externas.
        Tensiones internas: porque se pone delante de la necesidad imperiosa del silencio como fuente de llegada hacia el interior personal, hacia la práctica meditativa y reflexiva indispensable para el crecimiento espiritual de los seres. Abrumados por el “ruido” mediático de la TV, de Internet, de los teléfonos móviles, de las redes sociales, terminamos inmovilizados, presa de la ansiedad y la depresión que conllevan estos artilugios de la inmediatez y de la falsa felicidad de la posesión.
    Tensiones externas: porque la búsqueda del poder adquisitivo necesario para el cumplimiento de las ambiciones materiales corroen las relaciones personales y sociales y generan individuos egoístas, centrados en sí mismos y sus intereses, debilitan la cohesión social de la solidaridad y la contención de los más necesitados. Así se abre más y más la brecha entre los que tienen demasiado y los que nada tienen produciendo una sociedad violenta, desequilibrada e injusta.
        Ambas tensiones juegan produciendo estrés y desazón, aún con los objetivos materiales cumplidos, que apenas alcanzados dejan de ser placenteros y nos llevan nuevamente a la búsqueda de otros nuevos.
Hay una asociación directa entre compra compulsiva y ansiedad y depresión, refleja en el ser un vacío existencial que se llena con adornos que rebuscadamente conceptualizamos como indispensables.
    El espiritismo propone un ser íntegro en todos sus aspectos, que anteponga a las intenciones consumistas un carácter reflexivo basado en la sencillez y la austeridad como valores trascendentes; que sea capaz de mediar en sus impulsos no solo racionalizando sus consumos, sino profundizando en su naturaleza espiritual a través de la calma, la lentitud, el silencio y la meditación.
      En un sabio consejo del Libro de los Espíritus podemos encontrar una idea conductora sobre este tema: 715. ¿Cómo puede el hombre conocer el límite de lo necesario?
- El sensato lo conoce por intuición, y muchos lo conocen por experiencia y a sus expensas.


Encuentro de CEPA en Rafaela con el tema:
¿Que espero del Espiritismo?

Fechas: Sábado/20 y domingo/21 de agosto de 2011.
 Local: Sociedad Espiritismo Verdadero.
Objetivo: realizar un trabajo personal e introspectivo respecto a las necesidades y anhelos espirituales que nos presenta el ser espíritas. Esta reflexión, realizada en talleres coordinados, permitirá compartir entre todos una visión actualizada de la función del centro espírita como núcleo de desarrollo espiritual y moral.
En mensaje enviada a América Espírita, Raúl Drubich, Secretario General de CEPA, dice: “Contamos con la presencia de las instituciones de CEPA ARGENTINA y de UEA para estrechar lazos de amistad y camaradería”.
Grupo de Trabajo/Organizativo: Consejo Ejecutivo de CEPA y Agrupación juvenil Joaquín Soriano.







Ecos do V Fórum do Livre Pensar Espírita
Depoimento de escritor cearense
sobre “espiritismo laico”
       Autor de várias obras sobre ecumenismo e diálogo religioso, como “Catecismo Ecumênico”, “Entrevistas com Jesus” e “Mentiras sobre Jesus”, o professor aposentado da Universidade Federal do Ceará, José Pinheiro de Souza, na foto com Medran, assistiu, em Fortaleza, a todos os atos do V Fórum do Livre Pensar Espírita, promoção da USEECE e de CEPABrasil.
     Pinheiro recebeu sólida formação católica, tendo pertencido à Congregação dos Salesianos. Diz que, depois de ler as obras de Allan Kardec, sofreu uma verdadeira “revolução copernicana”, inspiradora de seus livros. Em seu blog – www.jpinheirosouza.blog.uol.com.br – deixou consignado minucioso depoimento sobre as ideias da CEPA, antes desconhecidas dele, e sobre o “espiritismo laico”, que classifica como “a ala não religiosa, não cristã, do espiritismo”, juntamente com “a Doutrina Kardecista de Jaci Regis, do Grupo de Santos”. Registra nomes dos pensadores espíritas que conheceu no evento de Fortaleza, de junho último, afirmando, no blog, haver “gostado muito do 5º Fórum” e ter “concordado com muitos dos argumentos dos palestrantes”, embora não haja “se convertido” ao espiritismo laico, pois, diz: “Continuo declarando-me em minhas obras ecumênicas apenas simpatizante do espiritismo kardecista” e tentando viver “a religião do amor, a religião de Deus”.

        Pinheiro convidou o ex-presidente da CEPA, Milton Medran Moreira, a escrever texto de apresentação de seu novo livro a ser lançado proximamente: “Três Maneiras de Ver Jesus”.











domingo, 10 de julho de 2011

AMÉRICA ESPÍRITA - ANO XIV - N° 150 - JULHO 2011




El Espiritu Proctetor
Dante López
Presidente dela Confederación Espírita Panamericana

Este es un tema doctrinario que está muy bien desarrollado por Kardec en el L. de los Espíritus, y profundizado por otros autores, como León Denis. Entonces, ¿Que podemos agregar de nuevo?
Hoy agradecemos a los espíritus que transmitieron aquellos primeros conocimientos pero comprendemos la influencia de la cultura judeo-cristiana que reflejan en la relación con el Protector conceptos como prueba, expiación y culpa. Después de haber transcurrido más de siglo y medio, los espíritas nos animamos a delinear nuevas formas de abordaje sin desmerecer aquéllas. Allí, la imagen del Protector era la de un ser un tanto lejano, en lo alto, que influía sobre nosotros casi sin nuestra participación y esta forma, sumada a una cierta resistencia de los seres encarnados para entender la importancia de la influencia del mundo espiritual, le daban al Protector un halo abstracto, un tanto lejano.
En muchas personas la idea del Protector es como si estuviese atrás, cuidándonos las espaldas. Hoy sabemos que para una evolución consciente es necesario interactuar, trabajar con él hombro a hombro, corazón a corazón. Hay varias formas de contactarse con el Protector:
     - Mecànica, automática, recitando sin pensar, en una actitud de corte  religioso.
     - Utilitaria, recurriendo a él cuando lo necessitamos.
     - Valorativa, conscientemente incorporado a nuestras decisiones de vida  trascendentes.

Todos podemos identificar alguna o varias de estas formas en la relación con el Protector y también podemos saber cuántas veces percibimos intuitivamente una idea éticamente superadora que a veces no escuchamos porque va en contra de nuestro personalismo.
¿Cómo podemos entonces lograr una relación  de interacción dinámica, donde asumamos que no tenemos todas las respuestas y que ese Ser que nos acompaña puede ayudarnos a elegir lo mejor? En primera instancia no será en la vorágine de la vida laboral activa, sino en la intimidad de la reflexión, en la serenidad de nuestras vibraciones aquietadas, donde podremos encontrarnos con él, que está allí, siempre esperándonos. En esa actitud reflexiva, tranquila, en la que podemos utilizar técnicas de relajación, meditación, respiración consciente o similar, podremos encontrarnos, o mejor reencontrarnos con nuestro Protector para que colabore con nuestra evolución espiritual.
Cuando logramos un estado de equilibrio emocional, podemos percibir a nuestro Protector y, en esa intimidad, conversar con él como con un viejo y sabio amigo. Es una invitación mirar de nuevo este tema, salir de lo estructurado y pasar a una etapa en que podamos abrazarnos energéticamente al Protector, y que la conexión  se establezca y se mantenga en el sentimiento.

 Professor Moacir sobre o I Congresso Internacional
de Espiritismo (Salou/Espanha).
“Eventos como este projetam a doutrina
espírita em sua verdadeira grandeza.”

Tendo participado como um dos expositores do I Congresso Espírita Internacional, em Salou, Tarragona, Espanha, organizado pela Asociación Internacional para el Progreso del Espiritismo (AIPE), com o apoio da CEPA, de 29/4 a 1º de maio último, o Professor Moacir Costa de Araújo Lima (na foto), (Porto Alegres/RS, Brasil), assim se manifestou ao boletim América Espírita:
“Devemos parabenizar os organizadores, tanto pela fraterna acolhida e atenção dispensada aos palestrantes, como pela organização e temática do evento. Conferencistas de diversos países expuseram temas de magna importância, com a atualização científica e a profundidade filosófica compatíveis com a essência do espiritismo”.
Para o Prof. Moacir, seria extenso mencionar todos os participantes, até porque, na edição passada, Dante López, fez um resumo dos trabalhos apresentados. Mas, faz uma menção especial a José Carlos Miranda Lucas, secretário da Associação de Divulgadores Espíritas de Portugal, que “teve seu primeiro contato oficial com a CEPA, o que lhe trouxe a mais positiva das impressões e brindou os participantes com o tema: A Morte não Existe; Provas Científicas Atuais”.
O mais importante a salientar, segundo o físico e escritor gaúcho, é que “eventos desse porte projetam a doutrina espírita em sua verdadeira grandeza, atraindo para o movimento mentes abertas ao novo, à pesquisa livre, ao filosofar indagativo, muito distante do dogmatismo que afasta pensadores e espanta a juventude”. Moacir parabenizou os organizadores e a CEPA, presente através de seu presidente Dante Lopez, “sempre atento à chamada para o Progresso do Espiritismo”.
Moacir Araújo Lima (foto) foi também o conferencista de abertura do V Fórum do Livre Pensar Espírita, em Fortaleza.
5º Fórum do Livre Pensar Espírita
Da abertura ao encerramento:
cultura,conhecimento
e confraternização

Com magnífica apresentação da Orquestra Filarmônica do Ceará, seguida de conferência do Prof. Moacir Costa de Araújo Lima (Porto Alegre/RS), sobre “Reencarnação – Lei Natural para a Espiritualização da Humanidade”, tema central do encontro, foi aberto, na noite de 24/6 último, o V Fórum do Livre Pensar Espírita, com a presença de cerca de 300 pessoas, no auditório do InstitutoFederal de Educação, em Fortaleza, CE.
Presentes, entre outras lideranças espíritas locais e nacionais, as presidentas, respectivamente, da CEPABrasil, Alcione Moreno, e da União das Sociedades Espíritas do Ceará,  Maria do Socorro Rocha. A Confederação Espírita Pan-Americana foi representada por seu vice-presidente Ademar Arthur Chioro dos Reis e o ex-presidente Milton R. Medran Moreira, que compuseram a mesa de abertura, juntamente com o presidente da Federação Espírita do Estado do Ceará, Luciano Klein Filho.

Durante os dois dias seguintes, atuaram como painelistas e debatedores, abordando aspectos científicos, filosóficos, sociais, religiosos e éticos da reencarnação, os pensadores espíritas: Milton Medran Moreira (Porto Alegre/RS), Homero Ward da Rosa (Pelotas/RS), Ademar Arthur Chioro dos Reis (Santos/SP), Alcione Moreno (São Paulo/SP), Marcelo Henrique Pereira (São José/SC), Matheus Laureano (João Pessoa/ PB), Néventon Vargas (João Pessoa/PB), Rui Paulo Nazário de Oliveira (Porto Alegre/RS) e Cléber Mascarenhas (Fortaleza, CE). O auditório interagiu com os expositores, com perguntas e interessantes debates.
Receberam certificado de novos delegados especiais da CEPA, em suas regiões: Maria do Socorro Rocha (Fortaleza) e Matheus Laureano (João Pessoa).
          Ao final, André Luiz Borges, na foto, coordenador do Fórum, emocionado, agradeceu a presença das várias delegações de diferentes partes do Brasil e também de Portugal, nas pessoas de Renet Borges e Camila, da Associação Espírita Fernando de Lacerda, daquele país.
Uma ampla reportagem do V Fórum do Livre Pensar Espírita pode ser acessada no blog www.useece.blogspot.com .

 Reencarnação será também tema
tema do 21º Congresso da CEPA
Em Fortaleza, o vice-presidente da CEPA, Ademar Arthur Chioro dos Reis, que preside a Comissão Organizadora do XXI Congresso Espírita Pan-Americano, em Santos/SP (7 a 9 de setembro/2012) deu amplas informações desse evento que terá a presença de pensadores das mais diversas partes do mundo, abordando a temática “Perspectivas Contemporâneas da Teoria Espírita da Reencarnação”. As primeiras inscrições para esse importante evento da Confederação Espírita Pan-Americana já foram feitas durante o Fórum.

Antes e depois do Fórum:
Medran proferiu conferências em Fortaleza
Anunciado por André Luiz Borges, presidente do Grupo Espírita Auxiliadores dos Pobres - GEAP – de Fortaleza, como “um prelúdio do 5° Fórum do Livre Pensar”, o ex-presidente da CEPA, Milton Medran Moreira, proferiu conferência na sede daquela instituição, na noite de 23 de junho, tendo como tema “Espiritismo – uma filosofia livre-pensadora”.
Também após o evento, em 27/6, Medran foi palestrante na Sociedade Espírita Joana D'Arc, filiada à USEECE, abordando o tema “Deus na Obra de Kardec”.
Os dois eventos foram prestigiados por grande público, motivado por intensa divulgação feita nos meios de comunicação sobre as atividades espíritas programadas pela União das Sociedades Espíritas do Estado do Ceará, no último mês de junho, com a presença de espíritas de diferentes regiões do país.

A presidenta da USEECE, Maria do Socorro Rocha (de pé), apresentando Medran no GEAP.

XII Simpósio do Pensamento Espírita
recebe inscrições

Criação histórica de Jaci Regis, “como resistência ao avassalador rolo compressor do movimento espírita religioso” (jornal Abertura/junho), o Simpósio Brasileiro do Pensamento Espírita realiza sua 12ª edição de 11 a 14 de novembro próximo, em Santos/SP. É o primeiro simpósio sem a presença física de seu criador, desencarnado em dezembro/2010.
Aberto à livre participação de trabalhos previamente inscritos, o SBPE caracteriza-se pela liberdade plena de exposição e debate. Para esta edição, o prazo de inscrições de trabalhos já foi encerrado, e a versão definitiva dos mesmos deverá ser encaminhada à Comissão Organizadora até 31 de setembro. Mas, seguem abertas as inscrições para quem deseja participar do evento promovido pelo ICKS – Instituto Cultural Kardecista de Santos. Os valores, correspondentes a três diárias no Hotel Praiano, mais inscrição, serão de 385 reais para apartamentos duplos e 360 para triplos. Os pagamentos poderão ser parcelados em até 6 vezes. Para maiores informações: fone (13) 32842918 ou por e-mail. ickardecista@terra.com.br  

terça-feira, 7 de junho de 2011

AMÉRICA ESPÍRITA - ANO XIV - N° 149 - JUNHO 2011

A Palavra da CEPA
 
De la teoría a la práctica
Dante López  
Presidente de la Confederación Espírita Panamericana

      
       En el último número de América Espírita dijimos que el Espiritismo no es un fin en sí mismo, que sólo explica los enigmas de la evolución, pero que no soluciona por sí sólo los problemas existenciales.
       Es cierto que el estudio y conocimiento de las leyes que rigen el progreso  nos pone en una perspectiva histórico-temporal que reduce ansiedades y permite comprender para qué encarnamos. Nos impulsa a ser mejores personas, dispuestas a poner en práctica el bien que comprendemos, más responsables y también más conscientes del impacto de nuestras acciones. Pero hay algo más, es necesario ir más profundo. 
      No se trata de conformarnos con lo que ya tenemos adquirido. Sin dejar de ser felices por lo alcanzado tenemos que ir por lo que nos falta, que es la forma del progreso consciente.
      En este punto juega un papel muy importante el hábito de la reflexión para el desarrollo de la intuición.  La intuición es una vía de contacto con los espíritus que nos conocen y pueden ayudarnos en la evolución consciente. La otra herramienta que aporta el Espiritismo es la utilización de la mediumnidad para identificar cuáles han sido los propósitos que nos hicimos antes de encarnar.
    Para este último punto es necesario disponer de un grupo de trabajo especialmente desarrollado para esta función, con la suficiente reserva como para exponer nuestras dudas íntimas. Cuando esto se logra, las posibilidades se multiplican.
     Todos los espíritus que encarnamos en este plano tenemos carencias a resolver. En los errores que cometemos habitualmente podemos encontrar indicios y escuchando a quienes nos conocen podremos tener aproximaciones. Estar dispuestos a escuchar con humildad a los espíritus encarnados es una buena forma de predisponernos también a escuchar a los espíritus desencarnados. Todos necesitamos dejar un poco de lado nuestro ego para dar el paso siguiente, y esto  es parte del desafío de la evolución consciente.
      Cuando Jaci Regis dice: “La evolución es solitaria, pero es solidaria” nos está diciendo que difícilmente solos podremos  identificar y cumplir sin ayuda nuestros objetivos de vida. Puede suceder que tengamos contradicciones en nuestra personalidad como mucho desarrollo intelectual y poca capacidad para manifestar el afecto o que simplemente nuestra familia nos reclame alguna actitud que no condice con nuestra capacidad en otro sentido.
    También hemos observado que, al final de su vida, hay quienes sufren limitaciones o frustraciones por no haber sabido o podido cambiar a tiempo. En este nivel de comprensión del conocimiento espírita, cuando ya hemos entendido cómo funcionan las leyes de Dios, es necesario, más que nunca ir hacia la búsqueda consciente de nuestras limitaciones para identificarlas y empezar a resolverlas. Esta sola actitud nos traerá alivio y felicidad, porque habremos retomado la senda de la evolución consciente.


V Fórum do Livre Pensar – 
ainda é tempo de participar!
         






O V Fórum do Livre Pensar Espírita acontece em Fortaleza(CE), nos dias 24, 25 e 26 deste mês de junho. Tema Central – “Reencarnação – Lei Natural para a Espiritualização da Humanidade”, com os seguintes desdobramentos temáticos: “A Reencarnação ante o Mundo Religioso” (Milton Medran Moreira) – “ Reencarnaçao, Filosofia e Espíritismo” (Homero Ward da Rosa) – “Reencarnação ante a Perspectiva Científica”(Ademar Arthur Chioro dos Reis) – “Reencarnação e a Ciência do Espírito”(Moacir de Araújo Lima) – “Visão Espírita Reencarnacionista ante as Perplexidades Existenciais e Ambientais Enfrentadas pelo Homem Contemporâneo”(Matheus Laureano) – “Reencarnação, Construção de uma Nova Identidade Social” (Néventon Vargas) - “A Reencarnação, um Giro por Outras Fronteiras” (Marcelo Henrique) - “Se Todos Fossem Reencarnacionistas, o que Mudaria?”(Dante López). Atuarão como debatedores: Rui Paulo Nazário de Oliveira, Alcione Moreno, André Luiz Borges.
          Organizado pela USEECE - União das Sociedades Espíritas do Estado do Ceará, o evento reune livre pensadores e instituições do Brasil e exterior, ligados à CEPA – Confederação Espírita Pan-Americana e à CEPABrasil – Associação Brasileira de Delegados e Amigos da CEPA.

Ainda é tempo de se inscrever:
          Hospedagem - informações com Srta. Janaina Basto da CVC Shopping Tambiá em João Pessoa,  pelo e-mail: janainabasto@cvc.com.br e pelos fones (83) 3513-5550 / (83)  9961-5171 / e (83)  8855-3292 – (83) 8826-8961

Para saber mais sobre o evento:
www.useece.blogspot.com
http://livrepensarespirita.com.br/useece
useece@ig.com.br
http://www.cepabrasil.blogspot.com

Presidenta da CEPABrasil 
divulga Congresso de 2012
          Na noite de 13 de maio último, a presidenta da Associação Brasileira de Delegados e Amigos da CEPA – CEPABrasil -, a médica Alcione Moreno, na foto, fez conferência sobre o tema “Espiritismo e Saúde” no Centro Espírita Gabriel Ferreira, entidade que integra a USE Vila Maria, na capital paulista.
       Segundo Alcione, trata-se de “um centro muito legal, com a presença dinâmica de mocidade e infância espírita, um pessoal fantástico!”. O convite partiu da educadora e jornalista Martha Rios Guimarães, editora do jornal “Gabi Informa”, mantido pela infância e mocidade do Centro. Todas as sextas-feiras, o grupo traz convidados para tratar de temas diversos, sob o enfoque espírita. “Tive uma recepção muito calorosa”, disse Alcione, que, no diálogo com o pessoal do “Gabriel Ferreira”, teve oportunidade de falar sobre as atividades da CEPA e especialmente do XXI Congresso Espírita Pan-Americano, que acontece em Santos/SP, em setembro do próximo ano.


 Ecos da Espanha  
1º Congresso Espírita da AIPE
         
          O presidente da CEPA, Dante López, foi um dos participantes do 1º Congresso Espírita Internacional, organizado pela AIPE – Asociación Internacional para el Progreso del Espiritismo, de 29/4 a 1º de maio, em Tarragona, Espanha.
          Dante destacou a participação de Mauro Barreto Rodriguez (La Palma) que a partir do  tema central “Contribución del Espiritismo para el Progreso de la Humanidad” estabeleceu conexões entre as disciplinas e ciências que oferecem suporte às propostas espíritas. Dante classificou, ainda, como “notável” a exposição de David Santamaría (Barcelona), que demonstrou amplo conhecimento da literatura mediúnica, com uma visão crítica e lúcida na análise desse gênero literário. O português José Lucas, membro da Associação de Divulgadores do Espiritismo daquele país ofereceu interessante dissertação sobre o tema “A morte não existe – provas científicas atuais”, e o brasileiro Moacir Costa de Araújo Lima, além de uma brilhante conferência apresentou seu último livro, em espanhol “Conciencia Creadora”, que teve ótima aceitação, na sessão de autógrafos.
          O presidente da CEPA classificou como “destacable la presencia del Espiritismo francés moderno en la figura de nuestro estimado Jacques Peccatte,  co-fundador del Circle ‘Allan Kardec’ y también editor de la excelente publicación ‘Le Journal Spirite’, distribuida por Internet y que recomendamos enfáticamente”. Segundo Dante, “Jacques hizo una  reseña de las diferentes alternativas por las que pasó el Espiritismo en Francia desde Kardec hasta nuestros días, reflejando la actualidad del Espiritismo en su país. Una buena noticia es el crecimiento que sigue teniendo esa organización, inaugurando por estos días una nueva sede en Lyon, lugar de nacimiento de Allan Kardec”.
         Mencionou também a participação de Esteban Pérez López (La Palma) sobre Ciencia y Espiritismo e de David Estany (Tárrega) “que presentó un muy válido intento de preguntas sincronizadas con distintos médiums en diferentes lugares consiguiendo unos resultados que vale la pena analizar”. Informa ainda Dante que Dolores Martínez e Manuel Soler (Reus, Tarragona), “hicieron una buena presentación conjunta acerca de la aproximación que se viene dando entre la Ciencia y el Espiritismo, citando varias veces comunicaciones mediúmnica del espíritu que se identifica como Joanna de Ângelis”.
        O encerramento do Congresso esteve a cargo dos companheiros da Argentina. Marcelo Molfino “hizo una reseña de las actividades que como espíritas podemos desarrollar para profundizar nuestro compromiso con el medio social e insertarnos también desde ese aspecto”. Finalmente, o presidente da CEPA, Dante López, falou sobre a necessidade de tomar consciência dos compromissos encarnatórios e da importância de aplicar na vida cotidiana os princípios da filosofía espírita. Destacou que “el conocimiento de sí mismo es aporte original que puede hacer el Espiritismo para el Progreso de la Humanidad”.
        Ao final, emocionada, Dévora Viña (na foto) agradeceu a todos os presentes, convocando para um II Congresso  de AIPE em 2013.
       Também os brasileiros Néventon Vargas e esposa Geci estiveram presentes no Congresso.



O intenso trabalho de Jon Aizpúrua, 
na Venezuela

          O ex-presidente da CEPA, Jon Aizpúrua, na foto, segue desenvolvendo intensa atividade em prol da divulgação das ideias espíritas, humanistas e livre-pensadoras, na Venezuela. No último mês de maio, entre outras atividades, Jon cumpriu a seguinte agenda:
         Martes 03: “El Gran Arquitecto del Universo”, exposición privada organizada por la Respetable Logia Gandhi de Caracas. Sábado 07: “La inmortalidad del alma”, exposición privada organizada por la Respetable Logia Andrés Bello. Domingo 15: “Sexo y espíritu - Las fuerzas sexuales del alma”, conferencia pública en el auditorio del Movimiento de Cultura Espírita CIMA de Caracas.  11,30 am. -          Jueves 19: “Miedo, esperanza y cambio”, conferencia privada en la Asamblea anual de la Cámara Venezolana de Turismo,  Dunes, Isla de Margarita. Domingo 22: “Dios en la visión espírita”, conferencia pública en el auditorio del Movimiento de Cultura Espírita CIMA de Maracay.  5.oo p.m. Viernes 27: “El simbolismo en La Divina Comedia, conferencia pública y presentación del CD “La Divina Comedia”, acto organizado por Sophia Producciones en la Feria Internacional del Libro, Plaza Altamira, 7 pm. Sábado 28: “Los libros prohibidos”, conferencia pública en la Sala Cabrujas del Centro Cultural Chacao, acto organizado por el Círculo de Escritores de Venezuela, Los Palos Grandes. Caracas, 11.oo am.
          Além da agenda de conferências, Jon Aizpúrua mantém o programa semanal “Valores del Espíritu” em cadeia radiofônica nacional comandada por Unión Radio Notícias, com elevado índice de audiência em todo o país e no Exterior. 
0 comentários

martes, 23 de agosto de 2011

II JORNADA ESPIRITISTA DE VIGO
SÁBADO 10 DE SEPTIEMBRE DEL 2011
LUGAR: CENTRO CÍVICO DE TEIS. Rua Camiño
Maceiras s/n 36207 Vigo (Pontevedra)
- 10:15h Apertura y saludos.
- 10:30h “REENCARNACIÓN: SUEÑO O REALIDAD”, por
Mauro Barreto Rodríguez (Profesor de Matemáticas)
- 11:45h “EL PODER DEL PERDÓN: UN PASO AL AMOR”,
por Rosa Díaz Outeriño (Enfermera)
- 13:00h ALMUERZO
- 17:30h. Seminario: “MEDIUMNIDAD Y MEDIUMS”
1ª Parte: “INTRODUCCIÓN A LA MEDIUMNIDAD:
TIPOLOGIAS Y DESARROLLO” por Mercedes García de la
Torre (Lda. en Geografía e Historia)
- 18:30h DESCANSO
- 18:45h. 2ª Parte: “MEDIUMNIDAD ARTISTICA” por Dévora
Viña Carrascoso (Lda. en Historia del Arte)
Para quienes necesiten solo alojamiento informamos del HOTELRESIDENCIA
CANAIMA: 40 euros con IVA incluido hab. individual -
45 euros doble y 55 euros triple.
Avda.Garcia Barbón, 42-44 -Telef. Hotel 986.430934 -627450677
Fax-986221385 E-mail: hotelcanaima@hotmail.es
ORGANIZA: ASOCIACIÓN ESPÍRITA PAZ, ARMONÍA, AMOR
Y CARIDAD DE VIGO, AUSPICIADA Y COORDINADA POR LA
ASOCIACIÓN INTERNACIONAL PARA EL PROGRESO
DEL ESPIRITISMO (A.I.P.E.)
www.progresoespiritismo.org //progresoespiritismo@hotmail.com
ramonsouto@hotmail.es
(ENTRADA GRATUÍTA)

lunes, 15 de agosto de 2011



DA FÍSICA QUÂNTICA À ESPIRITUALIDADE 
A física quântica entreabre uma nova janela de observação para o homem moderno, através da qual ele começa a divisar o domínio espiritual que sustenta a nossa realidade. Entenda o porquê, sem precisar recorrer à complexa linguagem matemática e científica dessa nova ciência. Este texto é um dos capítulos do livro Saúde e Espiritualidade, escrito por Gilson Freire, médico e espírita.

......................................
Este texto propõe as seguintes questões:
Como a visão quântica afeta a compreensão humana?
Isso é importante para a vida, seus sofrimentos e seus fins?
Ela altera o nosso entendimento do universo?
Existe relação entre os fenômenos quânticos e o espiritualismo?
Será a nova física a ponte entre a ciência e a espiritualidade, como muitos pretendem?
......................................

A MECÂNICA QUÂNTICA desvendou para o homem moderno um novo e extraordinário panorama oculto na realidade fenomênica do microcosmo, onde ela se deparou com um irrefutável domínio, a permear toda a nossa realidade: o imponderável. E terminou por redesenhar uma diferenciada cosmovisão, a implantar-se nas paisagens paradigmáticas deste novo milênio. Velhos pilares da física clássica e os fundamentos da dimensão macrocósmica em que vivemos foram profundamente abalados. O profissional da área de saúde, porém, muitas vezes alheio a essas estonteantes revelações, de modo geral ainda não absorveu o profundo impacto dessa nova visão de mundo. E suas importantes conclusões até então não se estenderam ao campo biológico, onde possivelmente resultarão em significativas mudanças, com conseqüências até mesmo na prática médica vigente.

Para analisar as questões acima faz-se necessário lucubrar em campo ainda incipiente para a mente humana. Para muitos, elas extrapolam a imparcial pesquisa científica, adentrando especulações puramente prospectivas e filosóficas. Os físicos modernos que, na atualidade, se insurgem em tais conjecturas têm sido considerados místicos e não verdadeiros cientistas. Entretanto, para avançar é preciso aventurar-se nessas ignotas regiões do conhecimento, ainda que com o risco de errar ou resvalar-se em improfícuas fantasias. Essa é, seguramente, a única forma de explorar o desconhecido e alcançar verdades ainda mais abrangentes que venham auxiliar o homem na compreensão de si mesmo e da fantástica realidade que o alberga.
Embasado, sobretudo, pelos autores tidos como místicos da física quântica, dentre os quais citamos Fritjoff Capra, Amit Goswami e Deepak Chopra, este trabalho consiste em um simples resumo das disquisições por eles suscitadas em torno das revelações dessa ciência. Disquisições aqui regadas pelas conjecturas filosóficas de Pietro Ubaldi e Ervin Lazlo, pelas brilhantes dissertações científicas de Brian Greene sobre a mecânica quântica e de Timothy Ferris e Marcelo Gleiser nos pontos em que esta toca a cosmologia. Temperadas, naturalmente pelo crivo pessoal do autor, consideremo-las, portanto, silogismos dialéticos que aguardam a evolução dos tempos para serem devidamente validadas.

A Morte da Matéria e do Materialismo
O primeiro grande feito da física quântica, com importante respaldo na moderna visão de mundo, foi a destituição da matéria como substrato último da complexidade universal. As conclusões, evidenciadas nas fórmulas de Erwin Schrödinger, demonstraram que a matéria não pode ser decomposta em partículas fixas e fundamentais. Sua base final é um processo dinâmico, destituído de forma ou qualquer vestidura material.
Sua segunda proeza foi concluir que partícula e onda são fenômenos de mesma natureza, distinguindo-se não pela essência, mas por momentânea forma de se manifestarem. Um substrato incompreensível e imponderável revela-se capaz de se apresentar como massa ou energia, em obediência às exigências do meio em que se mostram, ou mesmo, à simples resposta aos nossos instrumentos de aferição.
Como conseqüência dessas primeiras evidências, a realidade concreta desvaneceu-se aos olhos da magia quântica. O universo físico não pôde mais ser explicado pela matéria e suas propriedades, pois esta não tem existência real e independente. Tudo que existe tornou-se expressão de eventos imateriais, destituídos de qualquer concretude.
A matéria, agora feita de ilusões, desaparece como o último estofo do universo físico. E com a morte desta, sucumbe também o materialismo que conduziu o pensamento humano nos três últimos séculos. Um intrigante campo de eventos, que entretece tanto a energia quanto a matéria, é agora o último sustentáculo da realidade.

Um Reino Além da Matéria
Além de desfazer-se da matéria como último alicerce da realidade, a ciência quântica deparou-se, nos entremeios do infinitamente pequeno, com uma diferenciada região de eventos, na qual não se delineiam o tempo e o espaço. Chamado de não-localidade, demonstrava-se à inteligência humana a existência de um domínio por onde trafegam informações que não consomem tempo para caminhar e que não percorrem distância alguma entre seus intervalos. São verdadeiros saltos, chamados quânticos, por sobre o espaço e à revelia do tempo.
Estava aberto para a inteligência humana o reino do absurdo: processos que ludibriam os parâmetros euclidianos, brincando com as imposições das dimensões macroscópicas. Nesse estranho domínio, realizam-se proezas inimagináveis, como trocas de informações instantâneas, interligações que ignoram as distâncias, partículas que ocupam dois lugares ao mesmo tempo e que podem surgir momentaneamente desse “não-lugar” para nele tornarem a desaparecer misteriosamente. Ou seja, a não-localidade, embora feita do mais absoluto vazio físico, está plena de potencialidades que não se sabe de onde procedem. Exatamente por isso, Niels Bohr, um dos fundadores dessa estranha ciência, afirmou que se ela parecer lógica para alguém, este não a compreendeu de fato.
A mesma ciência que tão veementemente negara a existência de qualquer imaterialidade subjacente à realidade visível, agora se via obrigada, através da magia quântica, a readmiti-la como verdade científica. Entreabriam-se para o atônito homem moderno as portas do imponderável.

Novos Parâmetros da Realidade
Ademais da descoberta da não-localidade, onde se esconde um universo inexprimível e idealista, a ciência quântica estabelecia ainda outros intrigantes fundamentos que contribuíram decisivamente para derruir a forma clássica de se ver e analisar a complexidade fenomênica que nos envolve. Os principais deles são descritos sucintamente a seguir.
O princípio de incerteza, fundamentado por Heisenberg, demonstrou que todas as medidas realizadas no mundo objetivo são ilusões dos sentidos humanos e não podem ser aferidas com absoluta precisão no universo do infinitamente pequeno. Nos campos quânticos, impera o indeterminismo e a imprecisão domina todos os seus movimentos. Da objetividade, própria da ciência clássica, passou-se ao subjetivismo como sustento científico da nova visão da realidade.
A ciência humana, como pretendeu no passado, enterrava definitivamente o sonho de medir com precisão absoluta os fenômenos ao seu derredor e dominá-los ao seu bel prazer. E da aparente estabilidade e quietude do funcionamento universal, estabeleceu-se a instabilidade como fundamento de equilíbrio na intimidade da fenomenologia física.
A interatividade descoberta nas instâncias do microcosmo fundiu os elementos aparentemente apartados do universo material em um todo integrado. No reino do microcosmo, os objetos físicos estão intimamente interligados e, segundo a nova física, a separação denotada na realidade macroscópica tornou-se mera ilusão dos sentidos humanos. A realidade fez-se um amálgama fenomênico de expressões cósmicas, onde tudo está em íntimo contato com tudo.

E assim, da fragmentação conceitual veiculada pela antiga visão de mundo, evoluímos para a moderna interconexão do universo.
A linearidade causal apregoada pela física clássica perdera, ante as peripécias quânticas, a sua expressividade norteadora da fenomenologia universal. A não-linearidade, veiculada pela realidade não-local, ludibriando o tempo e o espaço, agora é passível de manifestar-se como exótica expressão do mundo quântico. Causa e efeito já não se encadeiam na irreversibilidade do ritmo cronológico, mas coexistem fora da linha do tempo, em um presente constante.
A ontologia fenomênica igualmente se desfez ante a inquestionável realidade do holismo quântico. A unicidade mostrou-se a única expressão da complexidade universal.
A existência isolada e independente de qualquer fenômeno tornou-se um devaneio das nossas sensações, denominada por muitos de fantasia da separatividade. O todo agora abraça a si mesmo, em expressões inimagináveis. O uno está inexoravelmente urdido no diverso, desde os confins do infinito à intimidade do átomo.
O vácuo absoluto, como concebido pela ciência clássica, morria para se compreender que o vazio puro está plenificado de prodigiosas potências criativas.
A concretude do mundo tornou-se aparente e ilusória ante a inefável manifestação dos processos quânticos que o sustentam nos redutos infinitesimais. Os objetos físicos transformaram-se em processos energéticos a se desdobrarem no tempo e no espaço, feitos de ondas de probabilidades, indeterminísticas, completamente abstratas e interligadas. E desse modo o cosmo, modulado por princípios que a física clássica já não podia mais explicar, fez-se um todo dinâmico, substancialmente interligado por uma imensa teia de eventos.
Além disso, nas fronteiras do incomensurável, a cosmologia se unia à física quântica para anunciar que o universo eterno e estático das antigas concepções mecanicistas sucumbira ante evidências que agora apontavam para um cosmo dinâmico, que nascera de um vazio pleno e se encontra em vertiginosa expansão no tempo e no espaço. Das cinzas do materialismo científico, ressurgia o criacionismo quântico.
Com a física relativista de Einstein, o espaço e o tempo absolutos da mecânica newtoniana davam lugar ao continuum espaço-tempo. O espaço, antes planificado, dobrou-se sobre si mesmo em um enrodilhado relativista, encerrado em seus próprios limites. E a eternidade, antes fluindo sem fim, morre, ante a descoberta de que existiu um dia em que o tempo nasceu, no momento em que a semente cósmica do Big Bang explodia para tudo criar. Eram novos conceitos que se somavam ao neocriacionismo quântico para redesenhar a imagem do cosmo em moldes até então inalcançados pela ciência clássica.
Recuperando antigos preceitos criacionistas, a razão humana, estonteada, questiona agora de onde vieram as portentosas forças que se condensaram no ponto de singularidade, para então explodir no incontido ímpeto criacionista. E a cosmologia convocou a ciência quântica para lhe explicar as intrigantes “questões do começo”, ao admitir que essas fenomenais potências irromperam-se de um quiescente oceano quântico, pleno de vagas criativas, a se precipitarem na realidade.
Nessa nova tessitura conceitual, o cosmo, agora fecundado pela criatividade do vazio quântico, deixou de ser um imenso maquinário para se tornar um ilimitado campo de processos essencialmente dinâmicos e abstratos – “um grande pensamento”, no dizer do físico Fritjof Capra. A mente humana certamente agora questiona a origem e a finalidade desse “grande pensamento”, sem encontrar respostas convincentes no terreno científico. Sua vida certamente não será mais a mesma quando ela se convencer de que existe uma “Consciência de proporções cósmicas” a comandar esse imenso cortejo de ordenações fenomênicas, cujos atributos somente uma avançada teologia poderá designar.
Eram conceitos muito novos e revolucionários para o homem ainda materialista da era moderna, extrapolando todos os sentidos de sua lógica, construída em séculos de racionalismo. Um novo panorama ideológico se lhe entreabria, pleno de revolucionárias possibilidades, derruindo os fundamentos do velho materialismo. Muitos, cerrando os olhos ante essa estonteante realidade, ainda preferem ignorá-la, eximindo-se de alcançar suas ricas paisagens conceituais. Enquanto outros cuidam simplesmente de negá-la, imputando-a ao absurdo, ante a patente insuficiência em compreendê-la.

Nasce a Ciência Idealista
Com o fim do materialismo e a insurgência das pertinentes e curiosas observações da mecânica quântica, compreendeu-se que a dimensão macrocósmica corresponde a um campo fechado de manifestações fenomênicas, a localidade, onde somente é possível analisar e conhecer o que os irrisórios sentidos humanos são capazes de perceber e os instrumentos científicos podem aferir. Contudo, essa instância corresponde somente a uma pequena parcela da realidade global do universo, pois além dela se escondem outros campos subjacentes, não-físicos.
Nessa limitada bolha de espaço-tempo em que o homem vive, a localidade, a ciência clássica delineia e individualiza os fatos fenomênicos com critérios de observações que se passou a denominar objetividade forte, pois lhes são dados contornos e existências independentes como se fossem objetos reais e concretos. E aí se estabelecem os limites do realismo fenomênico. Objetividade forte e realismo fenomênico construíram a ciência clássica e sua estreita visão materialista da realidade, embasada na ilusão dos sentidos e no separatismo. O homem teve, em uma época, a fátua pretensão de poder englobar nas restritas fronteiras da objetividade forte toda a complexidade universal, chegando ao cúmulo de considerar inexistente tudo aquilo que a extrapolava e se colocava fora de sua estreita análise reducionista.
Com a descoberta da não-localidade, o homem, até então cerceado pelas barreiras da objetividade, começou a divisar para além da bolha espaço-tempo onde se restringe sua razão. E deu-se início, através da física quântica, à construção do idealismo, uma nova ciência de observação do imponderável e da compreensão do universo.
Heisenberg, inaugurando esse idealismo científico, usou o termo potentia para designar essa outra realidade fenomenológica – palavra utilizada por Aristóteles para definir o espaço que permeava o empíreo, o reino dos deuses, e fonte da matéria primordial. Dizia Heisenberg que se deve pensar em fatos físicos não como objetos concretos, mas como eventos em potentia, ocupando um domínio não-local da realidade, transcendendo o espaço-tempo situacional em que vivemos. A dimensão objetiva torna-se uma ínfima e ilusória parte de uma estonteante realidade que transcende os limites do perceptível pela consciência humana. Em potentia, os objetos não estão subordinados à velocidade da luz e ao ritmo cronológico, podendo trocar informações instantâneas e existir como possibilidades de manifestações.
Esse aparentemente novo idealismo nos faz recordar exatamente as inferências de Platão no seu ilustrativo mito da caverna. Segundo esse grande pensador, vivemos como prisioneiros em uma escura cova, onde percebemos uma ilusória realidade, parcamente iluminada pelos albores que nos chegam de uma realidade maior, que brilha além da sua abertura. A luz desse outro e fundamental domínio projeta-se sobre os contornos dos objetos físicos, imersos na penumbra, emprestando-lhes aparente realismo, pois todos existem em plenitude somente fora dos estreitos e escuros limites dessa caverna. Eis, assim, delineada uma visão atual do nosso universo físico, um condensado espaço-tempo preso nas fronteiras da não-localidade – esta sim, a verdadeira fonte da realidade que a tudo ilumina.
David Bohm, outro físico da era quântica, registrando essa mesma verdade, formulou igualmente a hipótese da existência de duas ordens no universo: a implícita e a explícita. Segundo esse pensador moderno, o Todo está edificado segundo essas duas ordenações, sendo a primeira, existente fora da esfera espaço-tempo, a verdadeira e a qual se pode conhecer somente pelas vias das abstrações intelectuais. Esta é que dá origem e orienta a ordem explícita, aquela que se revela no mundo manifesto observável, nada mais que quimérica construção dos nossos sentidos. A ordem implícita, pertinente ao universo ideal, far-se-ia então a única realidade e o objeto último de conhecimento da ciência.
Prevê-se que, em breve tempo, esse nascente idealismo científico será acatado como verdade, desde a física à biologia, das artes às filosofias, da medicina às religiões, dominando por completo todas as expressões do pensamento humano.

Salto para a Unidade
Ante essa nova visão, o dualismo que nascera com Descartes e fora fortemente alimentado pela ciência em seus quase três séculos de objetividade forte, perdeu o seu significado como retrato da realidade. A unidade partícula-onda tornou-se prenunciadora de uma unicidade fenomênica universal, a fundir no Todo suas aparentes diversidades.
E assim, o resultado último do estupendo movimento lançado pelo paradigma quântico foi o desabrochar de uma nova visão de mundo que se caracteriza pela unificação de todos os eventos físicos, dotando o universo de um extraordinário sentido de unidade.
Ao conceituar que a matéria nada mais é que uma onda colapsada, a visão quântica superou definitivamente a dicotomia energia-matéria que vigorara na ciência, como herança do dualismo cartesiano. Em última análise, todo evento a se precipitar na realidade objetiva é um objeto quântico que se comporta de modo semelhante, segue as mesmas leis fenomênicas e possui idêntica natureza íntima. Estabelecia-se assim o fundamento unitário do universo físico e dinâmico. Matéria e energia não podem mais se distinguir como substâncias de propriedades independentes. Estava feita a união, já prevista pelo pensamento de Einstein e enunciada pelas doutrinas espiritualistas. A realidade perdera a sua concretude e compreendeu-se que tudo se sustenta em um substrato comum cujo maior atributo é a imaterialidade.
Em busca desse elemento único, a mecânica quântica compreendeu que toda manifestação física, seja energia ou massa, é uma íntima vibração de uma mesma potência, cuja natureza não pode ser conhecida, mas que é sempre idêntica a si própria, em todas suas múltiplas expressões possíveis na realidade concreta.
O monismo, definido como a doutrina da unidade e apregoado por grandes filósofos do passado, como Plotino, Giordano Bruno, Baruch Spinoza, e mais recentemente Pietro Ubaldi, encontrava, enfim, a sua viabilidade no palco das especulações humanas.

Quadro sinóptico da velha visão clássica versus a nova visão quântica de mundo
Visão / Clássica
Visão /  Quântica
Dualidade partícula e onda /  Unidade partícula-onda
Base material / Evento quântico imaterial
Vazio puro / Vazio pleno
Determinismo  / Indeterminismo
Objetividade / Subjetividade
Separatividade / Interconexão
Localidade / Não-localidade
Estabilidade / Instabilidade
Ponderabilidade / Imponderabilidade
Linearidade / Não-linearidade
Partes isoladas / Teia de eventos
Precisão / Imprecisão
Realismo / Idealismo
Ontologia / Holismo
Materialismo / Imaterialismo
Causalidade ascendente / Causalidade descendente
Dualismo / Monismo
Universo: uma grande máquina / Um grandiloqüente pensamento

Consciência Quântica
A despeito de todas essas novas e espetaculares considerações, o aspecto mais importante suscitado pela nova física foi demonstrar que os objetos quânticos são hábeis em interagir com o observador, alterando a forma como se apresentam de acordo com a intenção de quem os analisa. Por exemplo, se o experimentador usa um aparelho de medição de radiações, o objeto quântico se mostra como onda; mas se este utiliza um aferidor de massa, ele se revela como partícula. Essa interatividade entre o observador e o fenômeno observado motivou, no âmbito da própria ciência, a noção de que um campo consciencial não somente pode interferir na expressão do objeto quântico, mas que ambos são objetos de mesma natureza.
E logo surgiu a idéia de que a consciência seria o elemento, pertinente ao universo virtual, capaz de provocar o colapso da onda quântica, permitindo-lhe manifestar-se em suas variadas formas na dimensão real e concreta em que vivemos. Portanto, passou-se a admitir a existência desse novo domínio quântico – a consciência – aparentemente independente da dimensão exterior e ao mesmo tempo nela fundido, que não era matéria ou energia, possuindo, contudo, a mesma natureza de ambas as manifestações, uma vez que com estas é capaz de interagir.
O mais surpreendente, contudo, foi a inferência de que, como um evento igualmente quântico, a consciência revelava-se hábil não só em interagir ativamente com a dimensão exterior, mas igualmente em produzi-la. Assim compreendida, a consciência se mostrava agora ser o “único objeto” realmente existente no universo.
A consciência deixava de ser uma instância pertinente às sensações do eu e, extrapolando o âmbito da psicologia, tornava-se agora um potencial determinístico de ordem física. Em breve, um mais amplo sentido de unidade será conferido à constituição do universo, pois esse novo e abstrato elemento, a consciência, mostra-se ser, cada vez mais, o constructo capaz de unificar todos os fenômenos quânticos e de sustentar a realidade, segundo seu inerente padrão de observância. Assim compreendido, o primado da consciência será aceito como o princípio organizador fundamental não só da dimensão física, mas, sobretudo, e com muita mais propriedade, de todo e qualquer ser vivo.
De todos os novos conceitos semeados pela física quântica, esse tem sido, seguramente, o mais polêmico e de mais difícil aceitação pela comunidade científica tradicional. Contudo, facilmente se conclui que a cada dia esses pressupostos tornar-se-ão mais evidentes e crescerão no entendimento do homem, pois este tem pressa em convencer-se de que é um domínio abstrato muito além da matéria.

Espiritualismo Científico
Inegavelmente, as proezas quânticas evidenciavam aos novos tempos um admirável mundo, desenhado com os traços imprecisos dos eventos e as cores inefáveis da imponderabilidade, pinceladas pela consciência. A cética análise científica, afeita à imagem newtoniana do universo e cativa do dualismo cartesiano, permanece atribuindo às façanhas quânticas nada mais que uma exótica realidade física subjacente ao cosmo infinitesimal. Ainda distante do espetacular salto rumo à unidade, não lhe interessou interpretá-las à luz do idealismo, e segue acreditando que física e consciência, assim como ciência e religião, delineiam parâmetros que não se misturam.
Entrementes, os físicos intérpretes de uma ordem mística na consideração desses conceitos acorreram a associar esse novo campo fenomênico ao espírito. A identidade entre os atributos quânticos e as propriedades da alma já anunciadas pelas escolas espiritualistas de todos os tempos e culturas é evidente o bastante para que a razão humana a legitime. Estavam abertas as janelas visionárias que farão evoluir os postulados da mecânica quântica ao puro espiritualismo, em um novo e moderno renascimento cultural.
Se a magia quântica realizara o extraordinário feito de urdir perfeitamente a matéria à energia na equação diferencial de Schrödinger, resta-lhe agora muito pouco para unificar, através de uma matemática elevada, toda a complexidade universal em torno de seu único e último substrato: a consciência. E então nada faltará para que o pensamento científico aceite que essa consciência é o mesmo espírito, desvestindo-se do velho preconceito que o impede de pronunciar tão antiga palavra, pejada de religiosidade, e rica de elevados conceitos.
A existência desse campo consciencial criativo e imaterial a extrapolar a dimensão física, deixando o estreito âmbito religioso onde sempre existiu, torna-se a cada dia uma hipótese viável não só entre os eruditos quânticos, mas igualmente a partir de outros modernos filósofos da ciência. Encontramo-la, por exemplo, no pertinente princípio antrópico, enunciado por esses pensadores hodiernos. Segundo esse interessante fundamento, as leis físicas nasceram e sempre atuaram segundo o apriorístico propósito de produzir um universo compatível com a futura manifestação da consciência em seu bojo. Assim, de acordo com esse princípio, as forças básicas da natureza atuaram, em toda a história do cosmo, como se conhecessem o futuro, adotando exatos valores de modo a viabilizar a estabilização do átomo como entidade fundamental e própria para a expressão da vida. Por exemplo, se a carga elétrica do próton, a despeito de sua massa ser mil vezes maior, não fosse exatamente a mesma do elétron, se as forças básicas – fraca, forte, eletromagnética e gravitacional – diferenciassem frações mínimas de suas medidas originais, a unidade atômica não seria viável e a consciência, em forma de vida, não teria se manifestado no âmbito físico.



--
=====================
"Suas atitudes falam tão alto que eu não consigo ouvir o que você diz". (Ralph Emerson)
"Um pouco de ciência nos afasta de Deus. Muito, nos aproxima" (Louis Pasteur)
"A política é a disciplina mais importante. Todas as outras se envergam diante dela" (R P Souza)

Visite: www.spiritismo.co
 
e saiba mais sobre um projeto que está desenvolvendo um processo de
continuidade à codificação kardequiana, segundo a metodologia do próprio mestre lionês.

martes, 2 de agosto de 2011

Você vê a imagem de Chico Xavier na foto?

A fotografia foi tirada no túmulo do médium, em Uberaba (MG)
Esta foto, da silhueta do médium Chico Xavier, tirada em seu túmulo, no Cemitério São João Batista, em Uberaba (MG), no dia 01 de novembro de 2002 (dia de finados), tem provocado polêmica entre a comunidade espírita e os estudiosos.
A foto foi tirada pelo empresário Oswaldo de Godoy Bueno, durante visita ao monumento que ele mesmo mandou construir em homenagem ao médium, do qual era amigo há 40 anos.
Para muitos o fenômeno é um “agrado do médium”, que aproveitou a energia das pessoas amigas para imprimir sua imagem na chapa fotográfica. Já para os cientistas, trata-se de um efeito óptico, provocado pela luz.
Oswaldo de Godoy Bueno é presidente do Grupo Ideal Espírita André Luiz e da Editora André Luiz, responsável pela publicação de 75 livros do médium. Ele freqüentava a casa de Chico Xavier com a família praticamente todos os domingos.
O empresário conta que estava orando no túmulo, ao lado da mulher, Lourdes, e de centenas de pessoas, quando uma voz espiritual o avisou para que tirasse uma foto, dizendo que Chico Xavier estava lá.
Tinha muita gente na minha frente e eu não podia ver nada. Mesmo assim, levantei os pés, coloquei a câmera acima da cabeça e bati a foto. Foi um clique só.
Acrescentou que nunca teve a menor 
vocação para fazer fotografias.







Traducción del portugués al español
La fotografía fue tomada en la tumba del médium, en Uberaba (MG)
Esta foto, de la silueta médium Chico Xavier, tomada en su tumba en el cementerio de San Juan Bautista en Uberaba (MG) ​​el 1 de noviembre de 2002 (Día de los fieles difuntos), ha causado controversia entre los estudiosos y los espíritas de la comunidad.

La foto fue tomada por el empresario Oswaldo Godoy Bueno, durante una visita al monumento que se había construido en honor del médium, que era un amigo de 40 años.

Para muchos, el fenómeno es un "hecho agradable al médium", que utiliza la energía de la gente amable para imprimir la imagen en la placa fotográfica. En cuanto a los científicos, es un efecto óptico causado por la luz.

Oswaldo Bueno de Godoy, presidente del Grupo Espírita André Luiz y Luiz André Ideal editor, responsable de la publicación de 75 libros del  médium. Asistió a la casa de Chico Xavier con su familia casi todos los domingos.

El empresario dice que él estaba orando en la tumba, junto a su esposa, Lourdes, y cientos de personas, cuando una voz espiritual le advirtió para tomar una foto, diciendo que Chico Xavier estaba allí.

Un montón de gente delante de mí y yo no podía ver nada. Aún así, los pies en alto, puse la cámara sobre mi cabeza y rompió la imagen. Fue un solo clic.

Agregó que nunca tuvo la intención de hacer imágenes más pequeñas.


















 

domingo, 17 de julio de 2011


Parece interessante.


CCDPE-ECM e LcIPHE CONVIDAM


7º ENCONTRO NACIONAL DA LIGA DE PESQUISADORES DO ESPIRITISMO
Tema Central: “Espiritismo e ciência: objetos, fronteiras e métodos de investigação”


DATA: dias 20 e 21 de agosto de 2011 - início às 8 horas

LOCAL: Centro de Cultura, Documentação e Pesquisa do Espiritismo Eduardo Carvalho Monteiro, à Alameda dos Guaiases, 16 - Planalto Paulista, São Paulo-SP ( veja mapa do local no site: www.ccdpe.org.br
 
).

As inscrições pelo e-mail: 7enlihpe-inscricao@ccdpe.org.br
Taxa de inscrição: 50,00
Depósito Banco Itaú, agência 0745, c/c 60.000 - 7 em nome do Centro de Cultura, Documentação e Pesquisa do Espiritismo Eduardo C Monteiro. Enviar comprovante pelo e-mail acima.

Lista de hotéis próximos, no site: www.ccdpe.org.br
 
 

Informações pelos fones 11 - 5072.2211(secretaria ccdpe) e 11 - 5561.5443 e 11 - 9983.8425 com Márcia Carvalho Monteiro
 

Sobre o Encontro Nacional

Apresentação
O grande êxito alcançado com as edições do Encontro da Liga de Pesquisadores do Espiritismo* reforçou o propósito de seus integrantes e colaboradores em promover anualmente este evento científico.
O encontro tem se constituído em um espaço privilegiado para apresentação e discussão de conhecimentos na área e tem contado com a participação de pesquisadores de todas as regiões do país, interessados na divulgação e avaliação dos seus estudos científicos.

* Até a edição de 2009, o evento se denominava Encontro da Liga dos Historiadores e Pesquisadores Espíritas. A partir de 2010, o evento passou a se denominar Encontro da Liga de Pesquisadores do Espiritismo, mantendo-se a sigla Enlihpe.
Objetivo
Promover o debate de idéias inovadoras sobre a teoria e a prática espírita, além de incentivar a publicação e debate de trabalhos acadêmicos voltados à temática de fronteira com o Espiritismo.

Os trabalhos estão relacionados à temática espírita em diferentes áreas do conhecimento.

Lançamento de livros:
O Espiritismo visto pelas áreas de Conhecimento atuais - conteúdo do 6° ENLIPHE
O Movimento Espírita Pelotense - e suas raizes sócio-históricas e culturais, de Marcelo Freitas Gil - dissertação de Mestrado
A História Viva do Espiritismo - Instituições espíritas centenárias em funcionamento, Washington Luiz Nogueira Fernandes

Entre outros

Presenças Confirmadas:
Jáder Sampaio, Marco Milani, Júlio Prieto Peres, Ademir Xavier, Alexandre Fonseca, Cléria Bueno, Jeferson Betarello, Washington Nogueira Fernandes, entre outros.

Apoio:
USE-SP, UEM, Jornal Correio Fraterno, Unifran, LEP, DVD Versátil
--
"O Espiritismo em sua expressão laica, progressista e livre-pensadora"
----------- Visite a página da CEPA: www.cepainfo.org/
 
---

miércoles, 13 de julio de 2011

ÚLTIMA ENTREGA DE "FLAMA ESPÍRITA" ÓRGANO DE DIFUSIÓN DEL CENTRO BARCELONÉS DE CULTURA ESPÍRITA ADHERIDO A LA C.E.P.A.


La Militancia Política
Dante López*
lopezfly@arnet.com.ar
Extraído de “América Espírita”, núm. 146, marzo 2011
La actividad política es inherente al hombre desde que convive en una sociedad
organizada. Aristóteles dijo: “la ciudad (polis) es una de las cosas que existen por
naturaleza; y el hombre es, por naturaleza, un animal político”.
Desde aquellos tiempos tanto el individuo como la sociedad han recorrido un largo
camino, repleto de búsquedas por prueba y error para encontrar la situación ideal en la
que el hombre pueda convivir en paz y armonía con sus semejantes. Este derrotero hizo
decir a otro filósofo y político, Francis Bacon: “Es muy difícil hacer compatibles la política
y la moral”.
Quienes compartimos los principios de la Doctrina Espírita, muchas veces
escuchamos argumentos a favor de la necesidad de que los espiritistas participen en
política y otros que inducen a pensar que la actividad política no es conveniente porque
es un ambiente de corrupción.
Evidencias sobran para estar convencidos del nivel de corrupción existente en ese
submundo donde los códigos son diferentes a los de los ciudadanos comunes, y para
reflejarlo bastan las palabras del ex presidente de los Estados Unidos, Ronald Reagan:
“He dicho muchas veces que la política es la segunda profesión más baja y me he dado
cuenta de que guarda una estrecha similitud con la primera”.
Frente a semejante panorama de pesimismo podemos contraponer los
conocimientos que el Espiritismo aporta a la humanidad, señalando simplemente que el
ser humano es un espíritu en evolución, y como tal ha cometido y cometerá todavía
muchos errores en su búsqueda, pero que con la visión en perspectiva ha avanzado
mucho. Además, no todos los que participan en política son corruptos. Entendemos que
cuantas más personas con principios morales sólidos existan en la política más
rápidamente podrá progresar la sociedad organizada. El mismo concepto es aplicable a
todas las actividades humanas: la industria, el comercio, los bancos, la justicia, etc.
Toda actividad que compartimos con otros seres humanos es política, porque es
un marco de interacción que da señales, forma opiniones, crea marcos, brinda ejemplos,
de buenas o malas conductas, y esos ejemplos pueden hacer la diferencia. Sabemos
que la conducta es la resultante de nuestros valores, de nuestra cultura, nuestros
conocimientos y nuestros sentimientos. El resultado está en nuestras acciones. Lo que
hacemos es lo que verdaderamente nos define como individuos y como sociedad.
Como espiritistas somos miembros activos de una sociedad que necesita mejorar,
y nuestro deber es participar desde el lugar que sintamos es nuestra responsabilidad,
con generosidad y sin falsas expectativas de cambios rápidos, sabiendo que en nuestro
hacer nosotros también estaremos aprendiendo. ◙
* Dante López; empresario.
Miembro de “Espiritismo Verdadero” de Rafaela, Argentina
Presidente de la Confederación Espírita Panamericana “CEPA”
Nº. 141 – ANY XXXI
JULIOL / SET. 2011
S U M A R I
La Militancia
Política
Dante López
■pág. 1
Doctrina Kardecista
Modelo Conceptual
Capítulo III
por Jaci Regis
David Santamaría
■pág. 2 a 6
Kardec y el
Cristianismo
David Santamaría
■pág. 3
Manicomio o
Escuela
Milton Medran
■pág. 7
INFORMACIÓN Y
ACTIVIDADES
■pág. 8
FLAMA ESPIRITA
Dipòsit Legal B-41876-86
BUTLLETÍ DEL
CENTRE BARCELONÈS
DE
CULTURA ESPIRITA
Inscrit en el Registre
d’Associacions de la
Generalitat de Catalunya
amb el nº 5.740, el 30 de
Juliol de 1982
EQUIP DIRECTIU:
Josep Casanovas Ll.
David Santamaría
Pura Argelich
CENTRE BARCELONÈS DE CULTURA ESPIRITA C. NIZA, 18-20 - SOT. 3ª 08024 BARCELONA ESPAÑA
-2- FLAMA ESPIRITA JULIOL / SETEMBRE 2011
FILOSOFÍA
Doctrina Kardecista
Modelo Conceptual (reescribiendo el modelo espirita), de Jaci Regis
David Santamaría
dsantamaria@cbce.info
(Comentarios iniciados en F.E. 137 y siguientes)
1ª. Parte – Consideraciones Previas
Capítulo III – El Modelo Espirita
Ñ
1. Dificultades y ambigüedades
DOCTRINA KARDECISTA (en adelante D.K.) - “Al afirmar que “Para las cosas nuevas se necesitan
nuevas palabras. Así lo requiere la claridad en el lenguaje, con el fin de evitar la confusión inseparable del sentido
múltiple dado a los mismos términos” (“El Libro de los Espíritus”-Introducción) Allan Kardec pretendía
proteger las ideas espiritas que lanzaba, de los vicios del lenguaje cristiano. Él sabía de la fuerza
y del poder de las palabras, y el lenguaje cristiano estaba clara y perfectamente establecido en la
cultura y en la mente de las personas, condicionadas por la autoridad religiosa, por el peso de la
verdad revelada y reafirmada milenariamente.
Por eso, él quería desvincular el lenguaje espirita del lenguaje católico, el cual, en esencia,
contraría el sentido revolucionario del Espiritismo.
COMENTARIO DE FLAMA ESPIRITA (en adelante F.E.) - No es fácil -al menos para nosotros- discernir
exactamente cuál era la intención última de Kardec al proponer nuevas palabras para definir nuevos
conceptos. No nos atreveríamos a afirmar si lo hizo para desmarcarse, en forma exclusiva, de las
definiciones cristianas o, simplemente, lo hizo para concretar de forma inequívoca el significado de esos
conceptos. A la vista del párrafo siguiente, cuando Kardec discurre acerca del significado de la palabra alma
(“El Libro de los Espíritus”, Introducción, II), nos inclinaríamos por la segunda posibilidad; es decir, que
simplemente definió para concretar: “Puesto que la palabra alma ha de aparecer con frecuencia en el
transcurso de esta obra, importaba determinar con precisión el sentido que le damos, a fin de evitar todo
posible equívoco.” Evidentemente, al definir también se estaba alejando, de forma inevitable, de las
concepciones religiosas de estos conceptos.
Encontramos muy acertado resaltar el aspecto revolucionario del Espiritismo. Sin duda el Espiritismo ha de
obrar –cuando la madurez de los espíritus encarnados en este planeta, así lo propicie- una verdadera
revolución en la forma de entender la vida y el encaje de esos formidables temas como son: libertad,
igualdad, fraternidad, justicia, progreso y responsabilidad.
D.K. - “Afirmando que el Espiritismo era “una ciencia objetiva”, él tenía la intención de crear un
universo lingüístico que justificase la “revolución” que se proponía realizar. Sin embargo, a pesar
de su innegable talento y determinación, su deseo de crear un nuevo lenguaje, una forma nueva
de nombrar la naturaleza, la persona y el futuro, no pudo concretarse.
F.E. - No somos capaces de recordar en qué texto de Kardec se menciona que el Espiritismo es una ciencia
objetiva. Sin embargo, podemos ahondar un poco en esta cuestión. ¿Qué hemos de entender por “ciencia
objetiva”? A bote pronto, lo primero que se nos ocurre es relacionar esa expresión con las ciencias exactas y
naturales (Matemáticas, Física, Química, Geología, Botánica,…); ¿podríamos incluir el Espiritismo en ese
conjunto de ciencias? Evidentemente no, ya que “El Espiritismo es al mismo tiempo una ciencia de
observación y una doctrina filosófica. En cuanto ciencia práctica, consiste en las relaciones que es posible
establecer con los Espíritus. Como filosofía, abarca todas las consecuencias morales que de dichas relaciones
emanan” (¿Qué es el Espiritismo?, Preámbulo). Por lo tanto, y teniendo en cuenta quienes son los sujetos de
esa investigación científica en el Espiritismo1, o sea los Espíritus, la ciencia espiritista más bien se acerca al
1 “Las ciencias comunes se basan en las propiedades de la materia, que se puede experimentar y manipular a voluntad.
Los fenómenos espiritas se fundan sobre la acción de Inteligencias que poseen su propia voluntad y nos prueban a cada
instante que no están a disposición de nuestro capricho. Por tanto, las observaciones no pueden realizarse de la misma
manera, sino que requieren condiciones especiales y otro punto de partida. Pretender someterlas a nuestros
procedimientos de investigación convencionales equivale a establecer analogías inexistentes. En consecuencia, la ciencia
propiamente dicha, como tal, es incompetente para pronunciarse sobre el Espiritismo.” (“El Libro de los Espíritus”,
Introducción, VII)
JULIOL / SETEMBRE 2011 FLAMA ESPIRITA -3-
ámbito de las ciencias humanas (Antropología, Psicología, Filosofía, Sociología,…). Lo que sí debe prevalecer
es la asunción de trabajar bajo los preceptos del método científico, lo que nos evitará caer en las redes de la
credulidad, de los endiosamientos y de las falacias de ciertos Espíritus.
D.K. - “No consiguió mantener un lenguaje estrictamente revolucionario del pensamiento
espirita. Después de “El Libro de los Espíritus” y de “El Libro de los Médiums”, a partir de 1864,
él editó una serie de libros típicamente volcada hacia las bases de la religión católica: “El
Evangelio según el Espiritismo”, “El Cielo y el Infierno o la Justicia Divina según el Espiritismo” y
“La Génesis o los Milagros y las Predicciones según el Espiritismo”.
F.E. - Es verdad que, después de la publicación de las obras básicas del Espiritismo: “El Libro de los
Espíritus”, “El Libro de los Médiums” y “¿Qué es el Espiritismo?” 2, Allan Kardec parece dar un giro evidente
a la índole de los temas a tratar. Ello nos ha de llevar a preguntarnos por qué se dio este, por lo menos
aparente, cambio de criterio.
*
KARDEC Y EL CRISTIANISMO
Muchas veces nos hemos preguntado la razón de este cambio de orientación en la temática expuesta por
Kardec en sus obras, a partir de 1864. Cambio que se plasma especialmente a partir de su obra “Imitación
del Evangelio según el Espiritismo”, publicada en abril de 18643.
Jaci Regis afirma que tanto esta obra como las siguientes publicadas por Kardec están: “típicamente
volcadas hacia las bases de la religión católica”. Realmente, esta es una de las opciones que pueden
barajarse para intentar entender su publicación. Es perfectamente posible que Kardec intentara acercar los
principios espiritistas a los creyentes cristianos, y ¿qué mejor manera de hacerlo que incidiendo en los
aspectos menos polémicos de la vida de Jesús -es decir, en la faceta moral- para empezar este
acercamiento4? ¿Sería ello contraproducente o fuera de lugar? En sentido estricto, no. No podemos olvidar
que los aspectos morales se tornan más comprensibles desde la óptica del Espiritismo. Por ello, a priori, no
pareciera fuera de lugar la intención de Kardec. Sin embargo, a través de la obra, nos encontramos con
algunos párrafos que llevan a confundir los ámbitos espiritista y cristiano en uno solo; por ejemplo:
“El Espiritismo bien comprendido, pero sobre todo, bien sentido, conduce forzosamente a los resultados (…)
que caracterizan al verdadero espiritista como al verdadero cristiano, siendo los dos una misma cosa. El
Espiritismo no viene a crear una moral nueva; facilita a los hombres la inteligencia y la práctica de la de
Cristo, dando una fe sólida e ilustrada a los que dudan o vacilan.” (“El Evangelio según el Espiritismo”, cap
XVII, núm. 4)
O sea, que verdadero espiritista y verdadero cristiano serían una misma cosa. Ciertamente no estamos de
acuerdo con esta apreciación, ya que cerraría la puerta de esta Idea Universal que es el Espiritismo a
personas de otras procedencias, religiones o credos. Como ya enseñaba el pionero espiritista español, José
María Fernández Colavida: “el Espiritismo ha de serlo a secas, sin adjetivos calificativos como cristiano o
francés.”
Otro texto que siempre nos ha llamado poderosamente la atención es la comunicación -del Espíritu de
Verdad- inserta al principio de esta obra. Anotó Kardec a pie de página: “Esta instrucción, obtenida
mediúmnicamente, resume a la vez el verdadero carácter del Espiritismo y el objeto de esta obra, por cuya
razón ha sido puesta aquí como prefacio”. Veamos el texto de esta comunicación:
“Los espíritus del Señor que son las virtudes de los cielos, se esparcen por toda la superficie de la tierra
como un ejército inmenso, apenas han recibido la orden; parecidos a las estrellas que caen del cielo, vienen
a iluminar el camino y a abrir los ojos a los ciegos.
“En verdad os digo, que han llegado los tiempos en que todas las cosas deben ser restablecidas en su
verdadero sentido, para disipar las tinieblas, confundir a los orgullosos y glorificar a los justos.
2 “Qué es el Espiritismo” se revela como una de las obras que con más atención reeditó Allan Kardec. La fue completando,
en sus sucesivas ediciones, con numerosas referencias a sus otras obras. Al final del extensísimo capítulo primero de este
libro, el propio Kardec recomienda su lectura como obra de iniciación al conocimiento espiritista: “La primera lectura es
la del presente volumen, que expone el conjunto y los puntos más salientes de esta ciencia. Con eso es posible ya formarse
una idea general y persuadirse de que en el fondo hay algo de serio. En esta rápida exposición nos hemos dedicado a
señalar los puntos en que se debe concentrar particularmente la atención del observador. El desconocimiento de los
principios básicos del Espiritismo es la causa de las falsas apreciaciones hechas por la mayoría de aquellos que están
juzgando algo que no comprenden, o que lo hacen conforme a sus preconceptos.”
3 Segunda edición en 1865, ya con su título definitivo: “El Evangelio según el Espiritismo”
4 “En cinco partes pueden dividirse las materias que los Evangelios contienen: Los actos ordinarios de la vida de Cristo,
los milagros, las profecías, las palabras que sirvieron para establecer los dogmas de la iglesia, y la enseñanza moral. (…)
Esta parte es el objeto exclusivo de la presente obra” (“El Evangelio según el Espiritismo”, Introducción,1)
-4- FLAMA ESPIRITA JULIOL / SETEMBRE 2011
“Las grandes voces del cielo retumban como el sonido de la trompeta, y se reúnen los coros de ángeles.
Hombres, os convidamos a este divino concierto; que vuestras manos pulsen la lira; que vuestras voces se
unan y que en himno sagrado se extiendan y vibren de una a otra parte del Universo.
“Hombres, hermanos a quienes amamos, estamos a vuestro lado: amaos también unos a otros, y decid
desde el fondo de vuestro corazón, haciendo la voluntad del Padre que está en el cielo: ¡Señor! ¡Señor! y
podréis entrar en el reino de los cielos.” (Todos los resaltados son nuestros).
La verdad es que no reconocemos en esta comunicación los elementos distintivos de esa ciencia que es el
Espiritismo. Comentemos brevemente los resaltados:
se supone que las “virtudes de los cielos” deben ser los espíritus superiores. Esa nomenclatura es extraña
al Espiritismo.
“en verdad os digo”, es una manera de firmar inequívocamente la comunicación. Nos cuesta creer que, en
la actualidad, Jesús empleara los términos contenidos en este mensaje.
“los coros de ángeles”. Los ángeles, tal y como enseña el Espiritismo no existen. Este lenguaje -que,
hemos visto reflejado actualmente en libros que se presentan como espiritistas- no es propio del
Espiritismo y no debería usarse en su contexto.
“haciendo la voluntad del Padre que está en el cielo”: Dios no está en el cielo, ya que el “cielo” de las
religiones no existe. Dios está en toda la Naturaleza.
“podréis entrar en el reino de los cielos”. No se “entra” en los mundos espirituales superiores sino por el
trabajo, el esfuerzo y la depuración personal; nunca por las alabanzas que se prodiguen a la Divinidad
(“¡Señor! ¡Señor!”).
Realmente, no encontramos en esta comunicación el “verdadero carácter del Espiritismo”. Y, sin embargo,
en este libro en cuestión encontramos capítulos magníficos y comentarios doctrinales correctísimos y muy
interesantes. Una cosa no quita la otra. Podemos estar en desacuerdo con algunos planteamientos
estructurales y, no obstante, reconocer los valores intrínsicos de la obra.
A pesar de todo lo antedicho, la pregunta sigue en pie: ¿Por qué cambió Kardec el rumbo estructural del
Espiritismo?
Tal vez, y pensamos que no podemos descartar esta hipótesis, no hubo realmente un cambio de rumbo,
sino la aplicación de un plan bien delineado. En primera instancia se cimentó un edificio doctrinal impecable
sustentado en “El Libro de los Espíritus” y en “El Libro de los Médiums”. En segundo lugar parece haber
habido una aproximación a los aspectos más cercanos de las religiones cristianas, tal vez para asegurar la
pervivencia de la idea. Es innegable, como resalta Jaci Regis más adelante, que el Espiritismo en Europa
estaba condenado a su práctica desaparición, a pesar de su espectacular crecimiento en sus primeros
decenios de vida. El Espiritismo nació en el lugar idóneo, Paris, en el momento adecuado, mediados del gran
siglo de los grandes descubrimientos. Pero, con toda seguridad, los Espíritus colaboradores de Kardec
debieron prever su declive en algunas décadas. Posiblemente la mejor manera de asegurar su continuidad
era ligándolo a aspectos religiosos, para, en un futuro más o menos lejano, recuperar su pureza doctrinaria.
Análogamente hubiera pasado seguramente con la doctrina de Jesús. Si las enseñanzas de aquel gran
Espíritu hubieran quedado circunscritas al pueblo judío, probablemente hoy en día no sabríamos ni siquiera
quién fue Jesús. Pero, el empuje de aquel importante apóstol que fue Pablo, predicando a infieles, y
alejándose de las fronteras judías, propició que la estela de Jesús –con la inevitable alteración de sus ideas
por parte de los diversos procesos religiosos- llegara, más o menos pura, hasta nuestros días.
Es probable que el paso por el contexto religioso sea una circunstancia inevitable y necesaria para el
posterior desarrollo, en sus delineamientos originales.
Evidentemente, todo lo antedicho es sólo una opinión personal.
*
D.K. - “La argumentación es ciertamente espirita, pero el intento de dar una explicación racional
a la fe, adjetivando o usando los términos católicos ayudó posteriormente a confundir las cosas…
Al afirmar que “Es con razón, pues, que el Espiritismo es considerado como la tercera de las
grandes revelaciones” (“La Génesis”, cap. 1, núm. 20) incluyendo al Espiritismo en el supuesto
cronograma de las revelaciones divinas dentro del universo cristiano, aprisionó la doctrina al
lenguaje católico.
F.E. - Concordamos con la opinión del Dr. Regis. El Espiritismo no es la Tercera Revelación, ya que no
podemos olvidar las muy relevantes enseñanzas obtenidas en otros pueblos, enseñanzas como el
Islamismo, el Budismo, la Filosofía Yogui.
D.K. – “Eso se tradujo en una mezcla de palabras y significados que, después del fracaso del
Espiritismo en Europa, permitió a los místicos católicos brasileños que empuñaron la bandera del
JULIOL / SETEMBRE 2011 FLAMA ESPIRITA -5-
Espiritismo, crear un “Espiritismo a la brasileña”, básicamente una religión en el sentido usual de
la palabra, defendiendo y manteniendo los símbolos y significados del catolicismo.
“La bandera que bien alto enarbolamos es la del Espiritismo cristiano y humanitario5”, escribió
Kardec en “El Libro de los Médiums”, (cap. XXIX, núm. 350). Podemos hacer muchas conjeturas
acerca de cual era su intención al escribir de esa forma, pero lo que importa es que la expresión
“Espiritismo cristiano” se tornó, en Brasil, la identificación misma del Espiritismo.
F.E. - Evidentemente encontramos mucho más correcta y universal la expresión “Espiritismo humanitario”,
aunque, como ya decíamos más arriba, el Espiritismo no necesita de adjetivos.
D.K. – “Los que se adhirieron al movimiento espirita sin desvincularse de la marca católica,
eligieron a Jesucristo, idealizado por la Iglesia, como el salvador, manteniendo lazos firmes con
el catolicismo, aunque lo considerasen un espíritu encarnado, sujeto a la evolución, y no un dios.
F.E. - Pero, a pesar de que tengan claro que se trata de un Espíritu, no por ello dejamos de encontrar textos
en los que, prácticamente, se diviniza la figura de Jesús, lo cual sin duda, resta cercanía a esa gran figura
de la humanidad.
2. “El Cielo y el Infierno”
D.K. – “Ningún libro de Allan Kardec muestra las dificultades y ambigüedades de la falta de un
nuevo lenguaje y de nuevos conceptos desvinculados de la Iglesia, que “El Cielo y el Infierno”.
Editado en 1865, con el subtítulo “La Justicia Divina según el Espiritismo”6 el libro aborda la
propuesta del catolicismo sobre las penas futuras. En él, Allan Kardec analiza los postulados
católicos, dando una explicación espirita a los fundamentos del catolicismo sobre el futuro del
alma después de la muerte, o sea, los castigos en el infierno y las recompensas en el cielo.
En la primera parte, el autor habla de la muerte, del porvenir, del cielo, del infierno y del
purgatorio según la Teología Cristiana. Hace un malabarismo teórico, sin rechazar propiamente
esa Teología, pero intentando darle una explicación diferente.
Esa postura contraría lo que él escribió en la primera línea de “El Libro de los Espíritus”: “Para
las cosas nuevas se necesitan nuevas palabras”. Insiste en mantener los términos católicos para
explicar la justicia divina, y eso se traduce en contradicciones como la que se presenta cuando
afirma: “En esa inmensidad sin límites, ¿dónde está, pues, el Cielo? Está en todas partes”7, lo
cual muestra una relación dudosa con la localización física del cielo, recorriendo un camino que
lo relaciona con la antigua idea del cielo arriba y del infierno abajo y la Tierra estacionada.
A continuación, elige los mundos superiores como una especie de cielo: “La vida en los mundos
superiores es ya una recompensa (…) Allí imperan la verdadera fraternidad, porque no hay
egoísmo; la verdadera libertad, porque no hay orgullo; la verdadera igualdad porque no hay
desordenes que reprimir, ni ambiciosos que quieran oprimir al débil. Comparados con la tierra
aquellos mundos son verdaderos paraísos, son etapas del camino del progreso que conduce al
estado definitivo”.8
Sería ese el cielo del Espiritismo, en sustitución del cielo católico. Es evidente que las
motivaciones son otras, pero el lenguaje es semejante y condicionante.
De la misma forma, afirma: “El Espiritismo no viene, pues, a negar la penalidad futura (…). Lo
que destruye es el infierno localizado con sus hornos y sus penas irremisibles. No niega el
purgatorio, puesto que prueba que estamos en él…9
Elige el plano extra físico como el lugar donde esas penalidades serían aplicadas: “En el estado
espiritual, sobre todo, el espíritu recoge los frutos del progreso logrados por su trabajo durante
la encarnación.”10
En definitiva, queda una masa indiferenciada.
5 Texto resaltado en el original francés.
6 Desde un punto de vista purista este subtítulo “La Justicia Divina según el Espiritismo”, hubiera sido un excelente título
para esta obra.
7 “El Cielo y el Infierno”, cap. III, núm. 18
8 “El Cielo y el Infierno”, cap. III, núm. 11
9 “El Cielo y el Infierno”, cap. V, núm. 8
10 “El Cielo y el Infierno”, cap. III, núm. 10
-6- FLAMA ESPIRITA JULIOL / SETEMBRE 2011
F.E. - A pesar de todo lo antedicho por el Dr. Regis, “El Cielo y el Infierno” es una obra muy interesante, con
la salvedad de los párrafos y expresiones controvertidos que acabamos de leer. Recomendamos
especialmente la lectura de los siguientes capítulos de la primera parte:
I: “El futuro y la nada”
II: “El miedo a la muerte”
VI: “Doctrina de las penas eternas”
VII: “Las penas futuras según el Espiritismo”
XI: “Acerca de la prohibición de evocar a los muertos”
En cuanto a la segunda parte, toda ella es grandemente interesante:
I: “La transición” En este capítulo, Kardec nos explica todo lo que ocurre en el momento de la muerte.
II: “Espíritus felices”
IV: “Espíritus en sufrimiento”
VI: “Criminales arrepentidos”
VII: “Espíritus endurecidos”
VIII: “Expiaciones terrenales”
Es muy conveniente una lectura atenta de las comunicaciones que componen la segunda parte de esta obra.
Especialmente recomendables son los comentarios insertos por Allan Kardec. O sea, son comunicaciones
interesantes comentadas por el Fundador del Espiritismo. No se puede pedir más.
D.K. – “¿Qué movió a Kardec a esa posición conciliatoria, procurando dar razones a la Teología,
apenas creyendo que hubo una equivocación? ¿Sería todo una cuestión de palabras?
En verdad, según el Espiritismo, no existen el cielo, el infierno ni el purgatorio.
F.E. - Estamos totalmente concordes con estas aseveraciones. Y, abundando más, deberíamos -en el
contexto espiritista, especialmente el divulgativo- evitar tales expresiones. El Espiritismo puede denominar
con precisión cualquiera de esos conceptos sin necesidad de recurrir a las tipificaciones cristianas. Por
ejemplo, para hablar de…, se podría decir…:
el infierno ► mundos inferiores
el purgatorio ► muchas situaciones de la erraticidad y la encarnación en mundos inferiores
el cielo ► mundos superiores
los demonios ► espíritus ignorantes, malvados, atrasados, inferiores…
ángeles y arcángeles ► espíritus instruidos, ilustrados, superiores…
recompensas ► situaciones positivas derivadas de un correcto comportamiento
castigos ► consecuencias negativas de nuestros errores
“rescate”, “pago” de deudas ► reequilibrio, neutralización, compensación de errores pasados
“dar luz”, “hacer caridad” a espíritus perturbados ► orientar a espíritus perturbados
“practicar”, “hacer” Espiritismo ► realizar reuniones mediúmnicas
D.K. – “Remendar paño viejo con paño nuevo es incompatible, ya lo dijo Jesús de Nazaret.11
Ángel no puede ser sinónimo de Espíritu puro.
F.E. - Unas palabras más acerca de los ángeles. En este momento los ángeles están de moda, en muchos
contextos culturales y pseudo culturales de nuestro mundo. Y, parece, que esta moda también se acerca al
Espiritismo. Repetimos, los ángeles, arcángeles y serafines no existen; de existir, serían unos seres
especiales y, en Espiritismo, lo único que nos diferencia es el grado evolutivo, nada más.
Por todo ello, debe evitarse cuidadosamente la mención de estos conceptos en nuestras Asociaciones
espiritistas, especialmente en lo que respecta al contexto divulgativo. De lo contrario se están confundiendo
conceptos y se está induciendo a error a quienes nos escuchan o leen. En aras de la buena voluntad, no
vale todo y no puede aceptarse todo, y si alguien, en nuestro ámbito, se empeña en divulgar
estas inexactitudes hay que hacérselo entender y no propiciar con nuestra colaboración la
diseminación de esas concepciones extrañas al Espiritismo.
D.K. – “El diablo no puede ser justificado como la condición de un espíritu imperfecto u obsesor.
El purgatorio no tiene sentido en la justicia divina, según el Espiritismo. ◙
11 “Nadie echa remiendo de paño recio en vestido viejo; de otra manera el mismo remiendo nuevo tira del viejo, y la
rotura se hace peor” (Marcos, 2, 21)
JULIOL / SETEMBRE 2011 FLAMA ESPIRITA -7-
REFLEXIONES
El Dr. Milton Medran Moreira, cuyos escritos han prestigiado tantas veces las páginas de Flama Espirita,
sensibilizado por la noticia de la masacre ocurrida en la Escuela Municipal Tasso da Silveira, en Realengo,
Río de Janeiro, que dejó 12 muertos y varios heridos, todos ellos alumnos de dicho centro docente, elaboró el
artículo que presentamos a continuación, y que fue publicado en el periódico “O Sul” (Porto Alegre – Brasil),
en su edición de fecha 29 de abril de 2011. El Dr. Medran dispone de una columna semanal para tratar desde
la óptica espiritista temas de actualidad.
Se trata de un joven de 24 años de edad, ex alumno de dicha escuela quien en su época de estudiante fue
víctima de acoso escolar. Según declaraciones de sus ex compañeros, se trataba de una persona callada y muy
introvertida; era evidente que sufría algún tipo de disturbio mental. Además su rendimiento escolar era muy
bajo.
Y así lo tituló:
¿Manicomio o Escuela?
Dr. Milton R. Medran Moreira *
Traducción: Pura Argelich
El principio de la reencarnación es una consecuencia necesaria de la ley de progreso.
(Allan Kardec)
Horrorizada como, de hecho, quedamos todos, ante la tragedia de Realengo, cuando un joven invadió
una escuela y mató 12 adolescentes, una señora me dijo: “¡El mundo se transformó en un gran manicomio!”.
Parte de razón se puede dar a esa señora, si reparamos en los índices revelados por la Asociación
Brasileña de Psiquiatría (ABP). Según la misma, sólo en Brasil existen cerca de 17 millones de portadores de
trastornos mentales graves. Serían el 9% de la población brasileña. La incidencia, mucho mayor, en países
desarrollados, como, por ejemplo, los Estados Unidos, de episodios semejantes a éste que conmovió Brasil,
hace suponer que el índice mundial sea muy superior.
Sin embargo, nosotros, espiritistas, preferimos concebir el mundo como una gran escuela. Dando una
mirada retrospectiva por la Historia, no será difícil llegar a la conclusión que cuanto más retrocedemos en el
tiempo, más insano se presenta el mundo. Durante siglos, fuimos gobernados por verdaderos mentecatos,
escondidos detrás de su condición nobiliaria, protegidos por su sangre azul o por un derecho pretendidamente
divino. La locura estaba institucionalizada y los genocidios y guerras santas tenían el respaldo de un Derecho
retorcido, fundado en inacabables privilegios y en el desprecio a lo que hoy juzgamos como los más comunes
derechos humanos. No se trata de ninguna alucinación el admitir que los perversos de ayer deban estar
nuevamente entre nosotros, rematriculados en la gran escuela terrena buscando el aprendizaje de la
convivencia, del respeto al prójimo, de la tolerancia y del amor, únicos remedios para sanarles las llagas del
alma.
La reencarnación se presenta como un pedagógico sistema de justicia y de rehabilitación, factores que
no se vislumbran en el materialismo inconsecuente o en el dogmatismo utópico que predica un sistema de
bienaventuranzas eternas o de castigos sin remisión. Sin embargo, la misma racionalidad filosófica que nos
lleva a admitir el retorno al escenario antes violentado por un delirante actor, también impone a los demás
partícipes del drama de la vida el deber de contribuir a una reconstrucción capaz de llevarnos a un final feliz.
No es por casualidad que estemos compartiendo el mismo escenario.
No nos interesa saber qué causas pretéritas concurrieron, o no, para hacer de Wellington Menezes de
Oliveira, el enfermo capaz de provocar la horrible masacre. Todo lo que se podría decir sobre eso, o de
eventuales encadenamientos vínculos, entre él y las vidas que segó, no pasaría de mera especulación. Una
única cosa interesa: la sociedad llamada a acoger, por la ley del retorno, espíritus que dañaron gravemente su
psiquismo, tiene el deber de contribuir a su regeneración. Una única célula enferma compromete todo un
organismo. El organismo social que ya fue capaz de diagnosticar la existencia de un número tan expresivo de
células enfermas, como las de la referida estadística, se transforma en cómplice con tragedias como la
ocurrida si no es capaz de ofrecer a esos infelices el tratamiento digno y la inserción social. Ese es el gran
desafío propuesto por la ley de la reencarnación, y no la pura y simple revancha, haciendo víctimas inocentes,
basándose en “rescates pretéritos”, como sugieren pusilánimes interpretaciones que siempre aparecen
después de tragedias de esa dimensión. * Milton R. Medran Moreira; abogado y periodista.
Editor Jefe del periódico “Opinião”, órgano de divulgación del
Centro Cultural Espírita de Porto Alegre “CCEPA” (Brasil)
-8- FLAMA ESPIRITA JULIOL / SETEMBRE 2011
INFORMACIÓN
► III CONGRESO ANDALUZ DE ESPIRITISMO
Con el tema central “Humanismo y Espiritismo” y organizado por la Asociación Espírita Andaluza, tendrá lugar la celebración del
III Congreso Andaluz de Espiritismo, los días 29, 30 y 31 de octubre, y 1 de noviembre de 2011, en la ciudad de Bormujos
(Sevilla).
El precio de la inscripción es de 30,00 Euros por persona para los que no se alojen en el Hotel. Para los que sí tengan reserva, el
precio de la inscripción queda incluido en el del Pack de tres días con pensión completa. El lugar de su celebración será el Hotel
Vértice de Aljarafe, 4* (Avda. de la República Argentina, núm. 1 - 41930 Bormujos (Sevilla).
Tanto la reserva y pago de las habitaciones como el ingreso de las inscripciones se hará en la cuenta bancaria de CajaSur, número
2024.6060.27.3305500305, a nombre de “Viajes Califal, S.L.” – Concepto: III Congreso Andaluz de Espiritismo más Nombre y
Apellidos. (Tel. 957 490083 - Móvil 656 912767 – maxi@viajescalifal.com). Persona de contacto Sr. Maxi. Pueden hacer su reserva
antes del 1 de octubre. Plazas limitadas.
Para más información: www.andaluciaespiritista.es y andaluciaespiritista@gmail.com y a través de los teléfonos 957 452570 / 699
652295 (Juana Mari).
► XII SIMPOSIO BRASILEÑO DEL PENSAMIENTO ESPÍRITA – SBPE
Del 11 al 14 de noviembre de 2011, el Instituto Cultural Kardecista de Santos “ICKS”, promueve en la ciudad de Santos, SP (Brasil) el
XII SBPE. Este simposio promovido por el ICKS, se caracteriza por aceptar la presentación, discusión y debate de trabajos inéditos
analizados bajo la óptica espiritista.
Valor inscripción, hasta el 31 de junio: 85 R$ (reales); a partir de agosto: 100,00 R$. El evento tendrá lugar en el Hotel Praiano /
www.hotelpraiano.com.br Para más información: Tel. +55.13.3284-2918 / ickardecista@terra.com.br / http://icksantos.blogspot.com/
► XXI CONGRESO CEPA – Santos 2012
Del 05 al 09 de septiembre de 2012, la ciudad brasileña de Santos, SP, será la sede de la celebración del XXI Congreso de la
Confederación Espírita Panamericana (CEPA) que con el tema central “Perspectivas Contemporáneas de la Teoría Espírita de
la Reencarnación” acogerá a numerosos espiritistas de todo Brasil y demás países extranjeros.
En dicho evento se rendirá un homenaje póstumo a dos destacados pensadores espiritas desencarnados: José Rodrigues y Jaci Regis
Las principales actividades del Congreso se llevarán a cabo en la Universidad Santa Cecília. También cuentan con el apoyo oficial del
Ayuntamiento de Santos y la colaboración de las Secretarías Municipales de Cultura y Turismo santistas que prestarán su concurso a
la Comisión Organizadora, lo cual otorgará al Congreso una mayor cobertura y relevancia.
ACTIVIDADES PÚBLICAS
Conferencias públicas en el CBCE, a las 6 de la tarde, de los sábados siguientes:
17 de septbre. : Los males de la humanidad y el Espiritismo.
08 de octubre : El Espiritismo y la música.
22 de octubre : Lamarck, Darwin y Kardec.
FLAMA ESPIRITA és de distribució gratuïta. Si saps d’algú
a qui pugui interessar, comunica’ns-ho i l’hi enviarem.
AJUDA A LA SEVA EXISTÈNCIA I DIFUSIÓ
Col·laboració voluntària: 5,00€
Dirigir correspondència a:
CENTRE BARCELONÈS DE CULTURA ESPIRITA
Niça, 18 – 20, soterrani 3ª.
08024 BARCELONA (España)
cbce@terra.com - http://centrebarcelonesdeculturaespirita.blogspot.com/
FLAMA ESPIRITA es de distribución gratuita. Si conoces
a alguien a quien pueda interesar, nos lo comunicas y se
la enviaremos.
AYUDA A SU EXISTENCIA Y DIFUSIÓN
Colaboración voluntaria: 5,00€
Enviar giros postales a:
CRISTINA PLANAS
Casterás, 11 bajos.
08028 BARCELONA